محبوب من.... کاش میشد گذرکرد لحظه های پر زدرد حال را کاش میشد داد خبر عقل و قلبی که امروز زین همه بیداد دوران هستند پر اثر محبوب من من همان کوچه ای هستم به وقت عبور ماه کامل که هر شب تا سحر هرشب و هرشب مینشینم تا توآیی لیک کو محبوب...کو ماه کو کمی حاصل من شدم کلبه ای تاریک که هرروز به امید ذره ای نور که آن روزن بار

در اعماق قلبت شده گم وجودم
شده رنگ محبوب همه تار و پودم
در اعماق قلبت دلی میدهد جان
بگیر دست او را و زین مرگ براهان
در اعماق قلبت گرم هم بمیرم
به محبوبم هرگز که دوری نگیرم
گرفتارم و تا نگیری تو دستم اسیرم
به زندان تو تا اسیرم من ازادم و هیچ نمیرم
مرا یا بکش یا اسیر قلب خود ساز
مرا از اعماق قلبت بگیر و کن آغاز
دلی در اعماق قلبت میدهد جان
دلی عاشق دلی شیدا و انسان

خداوندا تو که خواستی مرا بینی چنین غمگین چنین شوریده و پژمرده و دلمرده و خونین چرا در سینه خسته ام گذاشتی قلب و احساس چرا من را به این عاشق شدن کردی تو حساس مگر آن آرامشم سرگرمی ام با کار و دنیا نبود از بهر خوب زیستنم آرام و تنهامگر من کردم گناهی که گشتم سخت ویرانه گرفتی عقلم و عشق دادی و گشتم مست و دیووانهخداوندا م

. .:برای دومین بار.گفتی خدا نگهدارمثل اسیری تنهاشدم دوباره بیماربا بودن تو دنیا بهشتی بود زیبادنیا مو کردی ویرون رنگ شب تارمن با تو شاد بودم از غم آزاد بودم گفتی خدا نگهدار برو براستی اینباراما خطا نکردم به من وفا نکردیتو لحظه های با تو بودم به تو وفاداردر عمق چشم تو من بودم چنان گرفتارکه جز به رنگ محبوب نبودم هیچ ا